Ten jeszcze jeden przedstawiciel szpiców europejskich został kilkanaście wieków temu przewieziony do Islandii
z Norwegii lub Laponii. Należał do psów pasterskich pochodzących prawdopodobnie ze skrzyżowania colli
i eskimoskich psów husky. Jak sama nazwa wskazuje pilnował pasących się owiec, ale również koni i innych
zwierząt gospodarskich. Nie był nigdy psem myśliwskim i nie wykazywał chęci do polowań, przez co tym lepiej
spełniał swoje zadanie dobrego pasterza. Jak jego wszyscy kuzynowie odznacza się zwiewną, ładną szatą; jego
włos na szyi i łopatkach nie faluje, jest luźny i odstający. Głowa nieco podobna do lisa ze stojącymi prosto
uszami. Bardzo czujny i nieufny do wszystkiego co jest  mu obce. Wierny swemu panu, inteligentny. Dziś często
I    wykorzystywany jako dobry stróż i towarzysz w obejściach i domach wiejskich. Jego wzrost sięga ok. 50 cm.

To jeden z największych psów. Używany był kiedyś do łowów na niedźwiedzie, dziki i żubry. Występował też jako pies bojowy.  Mimo swej wielkości porusza się płynnie, z pełnym wdziękiem. Nazywany bywa Apollem wśród psów. Jest na ogół spokojny, choć żywszy od innych psów bojowych. Potrafi doskonale spełniać rolę obrońcy. Wywiązuje się znakomicie jako towarzysz rodziny. Jest niezwykle opiekuńczy w stosunku do dzieci i osób słabszych. Wymaga jednak dobrego szkolenia i odpowiedniego traktowania. Dog niemiecki to pies wysoce inteligentny, nieufny wobec obcych i wierny swemu panu. Dumny i pewny siebie, musi być mocno trzymany w ryzach. Występuje w kilku maściach (żółty, pręgowany, błękitny, czarny i arlekin). Osiąga imponujący wzrost 70—80 cm.